Portrait of Decay

Kimsenin adım atmaya cesaret edemediği, sarmaşıkların ve karanlığın yuttuğu bir şatonun kilitli galerisinde bir tablo asılıdır. Yaldızları dökülmüş, oymalı ahşap çerçevenin içinde bir zamanlar nefes kesici bir zarafete sahip olan bir soylunun silueti durur. Fakat zaman, bu tuvali acımasızca kemirmiştir; çatlamış boyalar, küflenmiş dokular ve çürümenin kaçınılmaz gölgeleri yüzün kusursuzluğunu bir hayalete dönüştürmüştür.
Odanın havası rutubetli meşe panellerin, kurumuş antika güllerin ve tozlu paçulinin ağır kokusunu taşır. Tabloya yaklaştığınızda, çürümenin yalnızca bir son değil, kendi içinde büyüleyici, tekinsiz bir sanat formu olduğunu fısıldar. Zamana yenik düşen gençliğin, kaybolan asaletin ve toprağa karışmaya hazırlanan melankolinin en asil portresidir bu.